Czym jest muzyka? Nie wiem... może po prostu niebem z nutami zamiast gwiazd? (Ludwik Jerzy Kern)

Muzyka – jedna z dziedzin sztuk pięknych, polegająca na organizowaniu struktur dźwiękowych w czasie. Wikipedia podaje 'fizyczną' definicję muzyki, którą szkicuje się fasolkami zawieszonymi na pięciolinie. Nic mi te fasolki nie mówią, widzę tylko zakropkowane drabinki, ale ten szyfr jest magiczny, wciąż się nim otaczam jak tajemnicą.
 Jest muzyka i muzyka, różnie sobie te struktury dźwiękowe porządkujemy, ale zachwyca mnie ten nieskończony kosmos możliwości, który wywołuje tyle skrajnych emocji, od szału ciał po morze łez.
Muzyki stworzono powyżej uszu ;) więc budujemy miejsca gdzie się ją wskrzesza raz za razem.
W Katowicach miejscem takim jest nowo powstała siedziba NOSPRu czyli Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia:)
W grafitowym sześcianie wyrzeźbiono monumentalną kapsułę do ocalania muzyki, która wygląda jak biblijna arka.  Co tu dużo pisać, miejsce robi wrażenie. Dźwięki instrumentów ślizgają się po antracytowych, wielorybich fiszbinach i wpadają w każdą, najmniejszą szczelinę, a głównie w małżowinę. Wszystko pachnie nowością, ma przemyślaną strukturę, fakturę i kształt, tak by żadnej nucie nic nie przeszkadzało. To architektoniczny hołd złożony muzyce, która w tej przestrzeni się rozrasta, wibruje, przelatuje przez ciało niczym wszechobecny duch. Warto poczytać o całym projekcie, który zagwarantował tą idealną wręcz akustykę i wizualny efekt WOW!
Nasyciłam się po brzegi.

Siano zdrowie czyli sielski gór substytut

Dzień dobry w maju;D
Zawsze z utęsknieniem czekam na środek roku, kiedy odżywam jak przyroda z całą mocą. Następuje reset zmysłów i mam ochotę wszystko wchłonąć, zapisać każdą chwilę której towarzyszył radosny wykrzyknik. Maj inicjuje pasmo zielonych dni, nieważne czy opromienionych czy mżystych.
Trochę majowych dni spędzilismy na wsi. Do urlopowego szczęścia potrzeba mi uśmiechniętej rodziny, mokrej trawy o poranku, lenistwa, a wieczorem ogniska, koniecznie!
Zagwarantowałam sobie wszystkiego po trochu, bo pogoda wbrew prognozom dopisała. Kiedy wracaliśmy z dolinki Bolechowickiej pełnej skałek i wspinaczy, po prawej ukazała sie miękka sianogórka. Na szczycie trochę chwiało, czułam się jak na alergicznym rauszu. Igor pokonywał swój strach, a ja nawet zaliczyłam bieg, jak zmierzyłam się ze swoim.
 Na sianogórce kołysze jak na statku, dlatego zdjęcia ładuję psychodelicznie odmienione.

Zimo! do zobaczenia za rok!

Pojawiam się na blogu, rzekłabym tendencyjnie ;) Ostatnio przełomowe, wiekopomne i znamienne chwile znajdują tu swoje odbicie he he. Tym razem pogańsko (mam nadzieję, nie wyklniecie) Była to zwyczajowa okazja do nieco wariackiego spotkania, bez przykładania wagi do rytuału, który z uporem namierzają i wytykają krytyczno-pedagogiczne głowy. Swój sprzeciw do topienia laleczki starałam się wzmocnić argumentem, że żal zimę żegnać taka uroczą Marzanną, w którą włożono tyle pracy i inwencji twórczej. Nie udało się..popłynęła Przemszą. Warto też dodać, że wszystko miało miejsce na historycznych współrzędnych, albowiem to tu właśnie stykały sie granice trzech zaborów Polski, o!

północ w ogrodzie śniegu i świateł

Moment zastąpienia cyfry 4 przez 5 spędziłam na próbie dobudzenia chłopaków. Szyby w sypialni zadrżały jak las osik kiedy wybuchły pierwsze fajerwerki. Sąsiedzi z dołu wyniesli na plac chyba cały dedykowany na ta chwilę hipermarket. Dziw, że sie panowie nie dobudzili, sama jednak, z ciezarem kociej sierści na rękach, niedługo postałam z nosem przylepionym do okna, znudziło mi się.  Ten sylwester był kołderkowy i milusi. W zdecydowanej mierze spedzony pod przykryciem, bo tak chciałam go spedzić, bez przebieranek i chlustajacego pod kopułą szampana.
Swoje ogniki wystrzeliwalismy na dwie godziny przed apogeum. Wystrzeliwaliśmy, to za dużo powiedziane, one niepokojaco sie płożyły i lizały nam zelówki;)
Wszystkiego dobrego na nowy rok!

the maestry of tripple selfie;)

szok bez trampek czyli boso plażą itp

Jeszcze, jeszcze żywe wspomnienia znad morza. Za pół roku odgrzewanie fal będzie passe. Miewałam mieszane odczucia do typowania siebie na bohatera planu zdjęciowego, ale to się powoli zmienia w myśl zasady - 'comitam' .
 Mieliśmy farta pożyczając  dobry sprzęt do pstrykania i teraz naprawdę przyjemnie ogląda się zatrzymane w kadrze piksele.
W krainie jodu postanowiłam sobie dbać o kondycje, wyszły z tego nici poza paroma biegami brzegiem urwiska, kraulem podczas sztormu oraz kilkoma pozycjami jogi na grząskim piachu (niepotrzebne skreslić)
 A wczora z wieczora byłam u lekarza pomarudzić na swój stan ogólny. Ta rzekła -"pewne pozycje nie są już dla ciebie, nie masz już dwudziestu lat"...hłe hłe..
 Czyliż było to ostatnie wygięcie Magdy Mostowak??

Na plaży fajnie jest szczególnie wśród czterech ścian wiatrochronu. Żar z nieba się nie lał, ale postawiłam na mrożącą krew w żyłach lekturę ( Polecam Stefana Dardę, świetny !!) i  orzeźwiające piwopodobne coś z jabłek. Na tym kocu to była dzika przyjemność:)

Pod najstarszą latarnią na polskim wybrzeżu - w Rozewiu - byłam i nawet coś tam zjadłam

Taaa, właściwie pobyt nad morzem bardzo wyostrza apetyt...

 

ja miałam apetyt... już nie pamiętam czy na te kombinezony, czy surfowanie po falach... ech;)

kadr z filmu "Mokre gacie 1"

                         oraz "Mokre getry 3"

Ładne miejsce - Lisi jar

na zachodzie bez zmian, zawsze urokliwy

ciąg dalszy zachodu, po jakiejś godzinie

zdjęcie pozowane;)

wydało się.....byliśmy w Zakopanem!

nasze nogi jeszcze tam postaną